Studio Filmowe „Semafor” Łódź 1999, s. 68.

Semafor 1947–1997

Antoni Bańkowski, Sławomir Grabowski

[Adam Kilian – przyp. red.] W swojej pracy starał się stosować materiały i rozwiązania plastyczne służące do wydobycia jak najlepszego, można rzec organicznego, związku fabuły i obrazu. Stąd w jego scenografiach trafiały się elementy rysunku dziecięcego, ludowej wycinanki, naturalnych faktur i materii, a często swoistych kolaży tych składników. Jednak, żeby wyegzekwować te cuda od wiecznie spóźnionego artysty, trzeba go było czasem zamykać na klucz w pokoju hotelowym.