Lekcja 54

W cieniu starości

Dom starych kobiet
reż.: Jan Łomnicki

Pora umierać
reż.: Dorota Kędzierzawska

Siostry
reż.: Paweł Łoziński

Opracowanie: Dr Kamila Żyto

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

„Kino” 2007, nr 12

Pora umierać

„Kino” 2007, nr 10

Pora umierać

„Kino” 2007, nr 9

Dama z dawnej epoki

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej

Przykładowe prace uczestników OWoFiKS wraz z omówieniem

Lektury uzupełniające

  • Janusz Zaremba, Dokumentalista w filmie fabularnym, „Film” 1980, nr 23.
  • Ewa Mazierska, Dorota Kędzierzawka. Diabły, wrony, kobiety: kobiece kontr-kino [w:] Autorzy kina polskiego, red. G. Stachówna, J. Wojnicka, Kraków 2004.
  • Maciej Maniewski, Dojrzali do śmierci, dojrzali do życia. O filmach Doroty Kędzierzawskiej, „Kino” 1992, nr 5.
  • Sama nie wiem dlaczego (wywiad Bożeny Janickiej), „Kino” 1995, nr 2.
  • Dama z dawnej epoki (wywiad Magdaleny Lebeckiej z Dorotą Kędzierzawką i Arthurem Reinhartem), „Kino” 2007, nr 9.
  • Dojrzewanie do pełni życia: starość w literaturze polskiej i obcej, red. S. Kruk, E. Flis-Czerniak, Elżbieta., Lublin 2006.
  • Katarzyna Krasnodębska, Kobieca wizja świata, czyli rzecz o Dorocie Kędzierzawskiej, „Opcje” 2001, nr 3-4.
  • Tadeusz Sobolewski, Kino-oko, „Gazeta Wyborcza” 1999, nr 13.
  • Krzysztof Ociepa, Monodram Szaflarskiej, „Opcje” 2007, nr 4.
  • Chciałem sprawdzić czy potrafię rozmowa z Pawłem Łozińskim (rozmawiał Marek Henrykowski) [w:] Debiuty polskiego kina, red. M. Henrykowski, Konin 1998.
  • Katarzyna Mąka-Malatyńska, Historia przemijania. O twórczości dokumentalnej Pawła Łozińskiego [w:] Klucze do rzeczywistości. Szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989, red. M. Henrykowska, Poznań 2005.
  • Mirosław Przylipiak, Polski film dokumentalny po roku 1989, „Kwartalnik Filmowy” 1998, nr 23.
  • Błażej Hrapkowicz, Pora umierać (recenzja), „Kino” 2007, nr 12.
  • Jerzy Płażewski, Pora umierać (recenzja), „Kino” 2007, nr 10.
  • Małgorzata Sadowska, Tak jest i tyle, „Dialog” 2000, nr 4.

Obejrzyj też

Wszystko może się przytrafić, reż. Marcel Łoziński, 1995

Bohaterem dokumentu jest sześcioletni Tomek, syn reżysera, który przemierzając na hulajnodze parkowe alejki zatrzymuje się przy ławkach zajmowanych przez staruszki i staruszków. W rozmowach z emerytami z dziecięcą szczerością i otwartością porusza tematy dla nich najtrudniejsze. Pyta o śmierć, samotność, choroby i przeszłość.

Taka historia, reż. Paweł Łoziński, 1999

Film, wraz z Siostrami, współtworzy dyptyk Łozińskiego poświęcony starości. Reżyser przed kamerę zaprasza dwóch sąsiadów ze swojej kamienicy na Powiślu: pana Wiesia, byłego dozorcę, oraz pana Zdzisia, kiedyś fryzjera. Mężczyźni rozmawiają o przeszłości i trudnym życiu w teraźniejszości. Gorzko-słodka tonacja dokumentu skłania do refleksji nad samotnością, śmiercią i przemijaniem.

Jeszcze nie wieczór, reż. Jacek Bławut, 2008

Debiut fabularny reżysera filmów dokumentalnych, w którym bez taniego sentymentalizmu i zbędnej ckliwości przedstawia on życie pensjonariuszy Domu Aktora Weterana w Skolimowie oraz ich zetknięcie się z młodością. Bardzo już zaawansowani wiekiem bohaterowie filmu, ongiś gwiazdy polskiego kina i teatru, marzą tylko o tym, aby jeszcze raz wyjść na scenę i udowodnić, że starość nie musi być zdeterminowana perspektywą śmierci.