Lekcja 54

W cieniu starości

Dom starych kobiet
reż.: Jan Łomnicki

Pora umierać
reż.: Dorota Kędzierzawska

Siostry
reż.: Paweł Łoziński

Opracowanie: Dr Kamila Żyto

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

„Kino” 2007, nr 10

Pora umierać

„Kino” 2007, nr 12

Pora umierać

„Kino” 2007, nr 9

Dama z dawnej epoki

Lektury uzupełniające

  • Janusz Zaremba, Dokumentalista w filmie fabularnym, „Film”1980, nr 23.
  • Ewa Mazierska, Dorota Kędzierzawka. Diabły, wrony, kobiety: kobiece kontr-kino [w:] Autorzy kina polskiego, red. G. Stachówna, J. Wojnicka, Kraków 2004.
  • Maciej Maniewski, Dojrzali do śmierci, dojrzali do życia. O filmach Doroty Kędzierzawskiej, „Kino” 1992, nr 5.
  • Sama nie wiem dlaczego (wywiad Bożeny Janickiej), „Kino”1995, nr 2.
  • Dama z dawnej epoki (wywiad Magdaleny Lebeckiej z Dorotą Kędzierzawką i Arthurem Reinhartem), „Kino” 2007, nr 9.
  • Dojrzewanie do pełni życia: starość w literaturze polskiej i obcej, red. S. Kruk, E. Flis-Czerniak, Elżbieta., Lublin 2006.
  • Katarzyna Krasnodębska, Kobieca wizja świata, czyli rzecz o Dorocie Kędzierzawskiej, „Opcje” 2001, nr 3-4.
  • Tadeusz Sobolewski, Kino-oko, „Gazeta Wyborcza” 1999, nr 13.
  • Krzysztof Ociepa, Monodram Szaflarskiej, „Opcje” 2007, nr 4.
  • Chciałem sprawdzić czy potrafię rozmowa z Pawłem Łozińskim (rozmawiał Marek Henrykowski) [w:] Debiuty polskiego kina, red. M. Henrykowski, Konin 1998.
  • Katarzyna Mąka-Malatyńska, Historia przemijania. O twórczości dokumentalnej Pawła Łozińskiego [w:] Klucze do rzeczywistości. Szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989, red. M. Henrykowska, Poznań 2005.
  • Mirosław Przylipiak, Polski film dokumentalny po roku 1989, „Kwartalnik Filmowy” 1998, nr 23.
  • Błażej Hrapkowicz, Pora umierać (recenzja), „Kino” 2007, nr 12.
  • Jerzy Płażewski, Pora umierać (recenzja), „Kino” 2007, nr 10.
  • Małgorzata Sadowska, Tak jest i tyle, „Dialog” 2000, nr 4.

Obejrzyj też

Jeszcze nie wieczór (reż. Jacek Bławut)

Debiut fabularny reżysera filmów dokumentalnych, w którym bez taniego sentymentalizmu i zbędnej ckliwości przedstawia on życie pensjonariuszy Domu Aktora Weterana w Skolimowie oraz ich zetknięcie się z młodością. Bardzo już zaawansowani wiekiem bohaterowie filmu, ongiś gwiazdy polskiego kina i teatru, marzą tylko o tym, aby jeszcze raz wyjść na scenę i udowodnić, że starość nie musi być zdeterminowana perspektywą śmierci.

Wszystko może się przytrafić (reż. Marcel Łoziński)

Bohaterem dokumentu jest sześcioletni Tomek, syn reżysera, który przemierzając na hulajnodze parkowe alejki zatrzymuje się przy ławkach zajmowanych przez staruszki i staruszków. W rozmowach z emerytami z dziecięcą szczerością i otwartością porusza tematy dla nich najtrudniejsze. Pyta o śmierć, samotność, choroby i przeszłość.

Taka historia, reż. Paweł Łoziński 

Film, wraz z Siostrami, współtworzy dyptyk Łozińskiego poświęcony starości. Reżyser przed kamerę zaprasza dwóch sąsiadów ze swojej kamienicy na Powiślu: pana Wiesia, byłego dozorcę, oraz pana Zdzisia, kiedyś fryzjera. Mężczyźni rozmawiają o przeszłości i trudnym życiu w teraźniejszości. Gorzko-słodka tonacja dokumentu skłania do refleksji nad samotnością, śmiercią i przemijaniem.