Lekcja 47

Konformizm po polsku

Szkoła podstawowa
reż.: Tomasz Zygadło

Trzeba zabić tę miłość
reż.: Janusz Morgenstern

Żółw
reż.: Andrzej Kotkowski

Opracowanie: Dr Anna Taszycka

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

„Film” 1971, nr 26

Autorytet

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej

Przykładowe prace uczestników OWoFiKS wraz z omówieniem

Lektury uzupełniające

  • Aleksander Ledóchowski, Fiasko Don Juana, „Kino” 1972, nr 10, s. 8-17.
  • Danuta Karcz, Barbara MruklikDwie dyskusje o filmie "Trzeba zabić tę miłość", „Kino” 1973, nr 3, s. 18-22
  • Rafał Syska, Janusz Morgenstern – w pułapce teraźniejszości, w: Autorzy kina polskiego, red. G. Stachówna, J. Wojnicka, Kraków 2004, s. 27-45.
  • Rafał Marszałek, Krótki metraż. Autorytet„Film” 1971, nr 26, s. 5.

Obejrzyj też

Amator, reż. Krzysztof Kieślowski, 1979

Pracujący jako zaopatrzeniowiec w zakładzie przemysłowym Filip Mosz (Jerzy Stuhr) kupuje kamerę, aby uczcić narodziny córki i dokumentować jej rozwój od pierwszych chwil po urodzeniu. Mosz przechodzi stopniową przemianę: z amatora zmienia się w człowieka świadomego swoich twórczych możliwości. Szybko zaczyna robić filmy nie tylko o swojej rodzinie, ale również o miejscu pracy i mieście, w którym mieszka. Porzucenie konformizmu i „świętego spokoju” wiąże się u niego jednocześnie ze wzrostem świadomości i odpowiedzialności za swoje dzieło. Mosz przechodzi przemianę od konformisty do artysty; droga ta jest jednak bardzo trudna i wymaga od Filipa odwagi, poświęcenia i refleksji nad samym sobą.

Barwy ochronne, reż. Krzysztof Zanussi, 1976

Film Krzysztofa Zanussiego portretuje dylematy środowiska akademickiego. Akcja filmu rozgrywa się w trakcie kilku dni, podczas letniego obozu ze studentami. Po dwóch stronach barykady stają: cyniczny docent Szlestowski (Zbigniew Zapasiewicz) i pełen ideałów młody magister (Piotr Garlicki). Czy jednak postawa docenta jest jedynie cyniczna? Czy też może w jego sceptycyzmie można odnaleźć chęć uchronienia młodszego kolegi od popełnionych błędów i nadzieję, że można ich w ogóle nie popełnić?

Wodzirej, reż. Feliks Falk, 1977

Główny bohater filmu, Lutek Danielak, grany przez Jerzego Stuhra, pracuje jako tytułowy wodzirej. Jego kariera zawodowa nabiera tempa, ale Danielak ma w swoim zawodzie sporą konkurencję. Dążąc za wszelką cenę do jej zdystansowania nie waha się dla posady poświęcić zaufania najbliższych mu osób. Przestają się dla niego liczyć zarówno miłość, jak i przyjaźń. Bohater odnosi sukces, ale za jaką cenę?