Lekcja 45

Rodzice i dzieci

Ojciec
reż.: Jerzy Hoffman

Takiego pięknego syna urodziłam
reż.: Marcin Koszałka

Wśród nocnej ciszy
reż.: Tadeusz Chmielewski

Opracowanie: Mgr Aleksandra Frączek

Temat relacji między rodzicami a dziećmi podejmowany jest bardzo często przez pisarzy (m. in. „Treny”, J. Kochanowskiego, „Powrót posła” J. U. Niemcewicza, „Antygona” Sofoklesa czy „Ojciec Goriot” H. Balzaka), filmowców („Dekalog. 4” K. Kieślowskiego, „Pręgi” M. Piekorz, „400 batów”, F. Truffaut czy „Powrót” A. Zwiagincewa), a także malarzy („Macierzyństwo” S. Wyspiańskiego, „Matka i dziecko w parku” E. Vuillarda czy „Ubogi rybak” P. Puvis de Chavannesa) oraz psychologów („Konflikt międzypokoleniowy w rodzinie” T. Rostowskiej, „Jak wychować szczęśliwe dzieci” W. Eichelbergera) i socjologów („O sztuce miłości” E. Fromma czy „Historia ojców i ojcostwa”, pod red. J. Delumeau i D. Roche’a).

Już w Biblii (Przypowieść o Synu Marnotrawnym czy historia buntu Absaloma przeciwko ojcu Dawidowi), oraz w mitach greckich i rzymskich (m. in. mit o rodzie Labdakidów oraz mit o Korze i Demeter) zwraca się uwagę na ogromną wagę tych związków. Relacja między rodzicami i dziećmi jest bowiem relacją niezwykłą, opartą na bezinteresownej miłości, szacunku, czułości i wdzięczności. Często jednak towarzyszy jej rozczarowanie, poczucie krzywdy czy nawet strachu. Bycie rodzicem to najtrudniejszy z życiowych egzaminów. Rodzice mają  ogromny wpływ na całe – również dorosłe – życie swoich dzieci. To oni wyposażają je w określone systemy zachowań, normy postępowania i kodeks moralny; oni kształtują ich stosunek do świata, a przede wszystkim pomagają im budować własny obraz siebie. Bycie dzieckiem również bywa trudne – towarzyszą temu silne uczucia oraz ważne zadania i obowiązki, którym nie zawsze można sprostać.

Ojciec Jerzego Hoffmana, Takiego pięknego syna urodziłam Marcina Koszałki i Wśród nocnej ciszy Tadeusza Chmielewskiego to filmy, w których mamy do czynienia z sytuacją konfliktową między rodzicami a dziećmi. W każdym z nich pokazane jest negatywne zachowanie dziecka, jednak ewidentnie winą za nie obarcza się rodziców, którzy nie mają czasu dla swoich dzieci, nie okazują im uczuć i wciąż mają do nich pretensje. Czy chodzi tu tylko o konflikt pokoleń wynikający ze zderzenia dwóch historycznie, społecznie i mentalnie różnych rzeczywistości, w których wychowywali się rodzice i ich dzieci? A może mowa jest raczej o  kryzysie rodziny? Rodzice, którzy powinni być dla swoich dzieci źródłem miłości i zrozumienia, nie spełniają swojej roli, w pogoni za karierą i społecznym prestiżem nie mają już dla nich czasu, wymagają zaś bardzo wiele. Natomiast dzieci, pozbawione beztroskiego dzieciństwa, poczucia bezpieczeństwa, ciepła i uwagi najbliższych, zaczynają mieć problemy, a brak obecności rodziców rekompensują uciekając w marzenia, kłamstwo, stagnację, niekiedy zaś wkraczają na drogę przestępczą, co zawsze jest wyrazem buntu przeciw temu, jak są traktowane.

Komentarze Wideo

1/2

Komentarz prof. Mirosława Przylipiaka - Rodzice i dzieci

Komentarz subiektywny - „Bańki”, reż. Magdalena Jaroszewicz

Komentarz prof. Mirosława Przylipiaka - Rodzice i dzieci

Komentarz subiektywny - „Bańki”, reż. Magdalena Jaroszewicz