Lekcja 39

Eksperymenty

Czerwone i czarne
reż.: Witold Giersz

Elementarz
reż.: Wojciech Wiszniewski

Wojaczek
reż.: Lech Majewski

Opracowanie: Dr Wojciech Otto

Wojaczek

reż.: Lech Majewski

Opis

Historia opowiadająca o ostatnich dniach życia Rafała Wojaczka – poety „przeklętego”, który w wieku 26 lat popełnił samobójstwo. Reżyser przedstawia w luźnych sekwencjach własną wizję losu poety, kreśląc uniwersalny obraz artysty naznaczonego „bólem istnienia”. Obrazuje na tle szarego prowincjonalnego miasteczka oraz Wrocławia przytłaczającą codzienność poety, jego spotkania z przyjaciółmi i znajomymi, erotyczne zbliżenia z dziewczyną, libacje alkoholowe i bezcelowe wędrówki po ulicach miasta. Ukazując bunt poety przeciwko rzeczywistości, Majewski opisuje tym samym proces autodestrukcji artysty, prowadzący go do tragicznego końca.

Rok produkcji 1999
Produkcja Ryszard Chutkowski, Filmcontract Ltd., Telewizja Polska S.A.,
Agencja Produkcji Filmowej
Reżyseria Lech Majewski
Scenariusz Lech Majewski, Maciej Melecki
Zdjęcia Adam Sikora
Montaż Eliot Ems
Obsada Krzysztof Siwczyk, Dominika Ostałowska, Andrzej Mastalerz, Elżbieta Okupska, Mirosława Lombardo, Jan Bógdoł, Jan Skrzek, Robert Gawliński i inni.
Czas trwania 89 min

O reżyserze

Reżyser filmowy, teatralny i operowy, scenarzysta i producent, poeta, prozaik, malarz; urodził się w 1953 roku w Katowicach. Początkowo studiował na katowickim wydziale grafiki krakowskiej ASP, ale przeniósł się na łódzką PWSFTviT, gdzie w 1977 roku ukończył wydział reżyserii. Dzięki nawiązaniu kontaktu z amerykańskim producentem Michaelem Hausmanem znalazł się w Hollywood. Znalazł tam niszę dla swojego artystycznego kina. Wybrana filmografia: Zapowiedź ciszy (1978), Rycerz (1980), Wojaczek (1999), Ogród rozkoszy ziemskich (2003), Szklane usta (2007), Młyn i krzyż (2011), Onirica. Psie pole (2013), Dolina Bogów (2019).

Scena do analizy

Rafał Wojaczek jako bohater filmu Lecha Majewskiego to postać wielowymiarowa. Z jednej strony posiada biograficzny rys mikołowskiego poety, z drugiej zaś jest figurą stworzoną na zasadzie autorskiej wizji reżysera, mającą oddać ducha i charakter artystycznego geniuszu. Bohater ów, przedstawiony na tle peerelowskiej rzeczywistości z przełomu lat 60. i 70. – szarej, brudnej i bez perspektyw – urasta do miana symbolu zbuntowanego artysty, niepogodzonego ze światem i samym sobą. Jego barwna postać i  efektowna twórczość składają się na obraz artysty, którego życie w prostej linii i z żelazną konsekwencją dążyło ku samozagładzie. W geście rezygnacji i egzystencjalnego buntu popełnia samobójstwo. Scena ta stanowi w filmie klucz do rozszyfrowania prawdy o autorze Nie skończonej krucjaty. Przy dźwiękach chóralnego Miserere Henryka Mikołaja Góreckiego, z pełną determinacją i niezwykłą skrupulatnością bohater przygotowuje się do swojego ostatniego gestu, będącego rozpaczliwą manifestacją niezgody na świat, w którym przyszło mu żyć. Czarno-białe zdjęcia swoją surowością dodają obrazowi autentyczności i budują wielkie emocje. Los się wypełnia, kończy się życie, a na jego miejscu pojawia się legenda. Filmowa wizja dodaje jej blasku.

Wojaczek


Zobacz też