Lekcja 36

Polska w nowym obyczaju

Gra
reż.: Krzysztof Krauze

Wesele
reż.: Wojciech Smarzowski

Opracowanie: Dr Piotr Skrzypczak

Gra

reż.: Krzysztof Krauze

Opis

[FILM DOSTĘPNY BEZPŁATNIE NA STRONIE TVP VOD - TUTAJ]

Jerzy Jastrzębski, dopiero co opuszczony przez piękną żonę Kaśkę, traci pracę w wytwórni damskiej bielizny. Przegrany i załamany szuka zapomnienia w alkoholu. Pewnej nocy z pijackiego letargu budzi go telefon, za sprawą którego Jerzy bezwiednie staje się uczestnikiem telewizyjnej gry o luksusowy samochód. Na pytanie prezenterki o kolor ostatniego filmu Krzysztofa Kieślowskiego podaje przypadkowo poprawną odpowiedź, sugerując się jedynie czerwonym kolorem etykietki na butelce po wódce. Kluczyki do wozu ma odebrać za kilka dni, ale do tego czasu staje się bohaterem okolicy. Świat wokół Jerzego staje się nagle jemu przychylny: chwalą go brat i bratowa, uprzejma jest nawet antypatyczna dotąd ekspedientka w kiosku. Jerzy żyje więc myślą o wygranej, która może zmienić jego dotychczasowe życie. Za pośrednictwem syna próbuje odzyskać uczucie żony – obecnie kochanki Stacha – bufonowatego właściciela wypożyczalni kaset video. Sprawa z odbiorem samochodu jednak się komplikuje, ale Jerzy, który „przynosi szczęście” sympatycznej dziewczynie z sąsiedztwa, może sam je znajdzie…

Rok produkcji 2000
Produkcja TVP S. A., Studio Filmowe „Perspektywa”
Reżyseria Krzysztof Krauze
Scenariusz Jarosław Sokół, Krzysztof Krauze
Zdjęcia Bartosz Prokopowicz
Muzyka Michał Urbaniak
Obsada Andrzej Chyra (Jerzy Jastrzębski)
Katarzyna Śmiechowicz (Kaśka, była żona Jerzego)
Piotr Gąsowski (Zygmunt, brat Jerzego)
Joanna Kurowska (Alinka, bratowa Jerzego)
Tomasz Dedek (Stacho, kochanek Kaśki)
Bartosz Obuchowicz (Artur, syn Jerzego)
Henryk Gołębiewski (kolega Jerzego)
Mikołaj Korzyński (kolega Jerzego)
Aleksandra Nieśpielak (Jola)
Czas trwania 51 min

O reżyserze

Reżyser filmowy, telewizyjny i scenarzysta urodzony w roku 1953 roku. W roku 1976 ukończył studia na Wydziale Operatorskim PWSFTviT w Łodzi. Dyplom uzyskał dwa lata później. Po studiach związany był ze studiem SE-MA-FOR. Następnie w latach 1983-1985 współpracował ze Studiem Filmowym im. Karola Irzykowskiego. Od roku 1985 do 1991 należał do Zespołu filmowego „Tor”. Debiutem reżyserskim Krzysztofa Krauzego był film Nowy Jork czwarta rano z roku 1988, do którego napisał scenariusz razem z Andrzejem Rosłańcem i Janem Tomczakiem. Film został uhonorowany nagrodą za debiut reżyserski na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Dwie kolejne prace Krauzego to realizacje dokumentalne. Spadł, umarł, utonął i KontrWywiad, które podejmowały temat tragicznej śmierci Stanisława Pyjasa,  były zapowiedzią Gier ulicznych z 1996 roku, drugiego filmu fabularnego reżysera. W 1999 roku Krauze realizuje, oparty na faktach Dług, jeden z najważniejszych filmów polskich powstałych po 1989 roku. Pięć lat później na ekrany wchodzi Mój Nikofor, historia przyjaźni malarza Mariana Włosińskiego i Nikifora Krynickiego. Roku 2006 to kolejny sukces Krauzego, zrealizowany w tym roku Plac Zbawiciela - jeszcze jedna wnikliwa filmowa analiza skomplikowanej sytuacji Polaków po transformacji ekonomiczno-politycznej. W roku 2000 Krauze wyreżyserował trzy odcinki telewizyjnej serii Wielkie rzeczy. Jako aktor pojawiła się w filmach: 777, Opis obyczajów oraz Kallafior. Zmarł 24.12.2014 r. 

NAJWAŻNIEJSZE FILMY:

1988 Nowy Jork – czwarta rano (reżyseria, scenariusz, dialogi)

1996 Gry uliczne (reżyseria, scenariusz)

1999 Dług (reżyseria, scenariusz)

2004 Mój Nikifor (reżyseria, scenariusz)

2006 Plac Zbawiciela (reżyseria, scenariusz)

2013 Papusza (reżyseria, scenariusz)

2017 Ptaki śpiewają w Kigali (dokończony pośmiertnie, reżyseria, scenariusz)

Scena do analizy

Nie mogąc się doczekać spotkania z Kaśką, Jerzy tańczy ubrany w marynarski strój. Ten kostium świetnie koresponduje z akompaniamentem z off-u (muzyka transcendentna, w odróżnieniu od muzyki immanentnej, płynącej z ekranu). Kompozycja główna cyklu Michała Urbaniaka, modyfikowana na wszelkie sposoby w jego trzech częściach, upodabnia się tutaj do Walca nr 2 Szostakowicza. Ten skojarzony z „rosyjskością” utwór (temat główny filmu Oczy szeroko zamknięte Kubricka, 1999), odpowiada marynarskiemu kostiumowi Jerzego, co przywodzi na myśl postacie z rosyjskich dramatów i filmów. Jerzy spogląda na zegar (ujęcie zegara powróci) i znowu aluzja – tym razem do filmu Zinnemanna W samo południe (1952): Jerzy filmowany jest najpierw z perspektywy ptasiej, ale później kamera staje się bardziej statyczna. Bartosz Prokopowicz, operator filmu, który lubi kręcić „z ręki”, daje teraz odpocząć widzowi filmując świat horyzontalnie. Do tego czasu stosował on niepokojące perspektywy diagonalne, oddające stan ducha Jerzego. Nie ukrywał też obecności kamery (styl subiektywny). Pod koniec powraca jednak do wcześniejszej stylistyki (ukośne ujęcie zegara dworcowego). Postać Jerzego przed kościołem rejestrowana jest w zwolnionym tempie - slow motion. Jerzy wyrzuca blokadę kierownicy – prezent od Zygmunta i Alinki. Jest to symbol pożegnania z samochodem, sytuacją z nim związaną oraz kilkudniową karierą bohatera.

Gra


Zobacz też