Lekcja 20

Poezja i proza kina

Aria dla atlety
reż.: Filip Bajon

Dziewczyny do wzięcia
reż.: Janusz Kondratiuk

Opracowanie: Dr Sylwia Kołos

Materiały dodatkowe

Przeczytaj więcej

„Film” 1980, nr 19

Myśleć formą

„Film” 1979, nr 45

Zapaśnik jako artysta

„Kino” 1979 nr 12

Atlas w pięknej epoce

Olimpiada Wiedzy o Filmie i Komunikacji Społecznej

Przykładowe prace uczestników OWoFiKS wraz z omówieniem

Lektury uzupełniające

  • Filip Bajon, Mnożenie artystycznych światów, „Kino” 1980, nr 2
  • Alicja Helman, Twórcza zdrada. Filmowe adaptacje literatury, Poznań 1998
  • Rafał Marszałek, Kino rzeczy znalezionych, Gdańsk 2006
  • Ewelina Nurczyńska-Fidelska, Czas i przesłona. O Filipie Bajonie i jego twórczości, Kraków 2003
  • Ewelina Nurczyńska-Fidelska, W kręgu ideologii i kultury. O twórczości Filipa Bajona[w:] „Kino polskie w trzynastu sekwencjach”, pod red.: Eweliny Nurczyńskiej-Fidelskiej, Kraków 2005
  • Andrzej Ochalski, Atlas w „Pięknej epoce”, „Kino” 1979, nr 12
  • Jacek Szczerba, Wojciech Orliński, Komedie do wzięcia, „Gazeta wyborcza” 1999, nr 272
  • Filip Bajon, Mnożenie artystycznych światów, „Kino” 1980, nr 2
  • Ewelina Nurczyńska-Fidelska, Czas i przesłona. O Filipie Bajonie i jego twórczości, Kraków 2003
  • Jacek Szczerba i Wojciech Orliński, Komedie do wzięcia, „Gazeta Wyborcza” 1999, nr 272
  • Spotkania i rozmówki: Z Januszem Kondratiukiem, „Film” 1969, nr 20
  • Wywiad Czesława Dondziłło z Filipem Bajonem, „Film” 1979, nr 33
  • Monika Zakrzewska i Wojciech Radomski Dziewczyny do wzięcia [recenzja DVD], „Machina” 2002, nr 4

Obejrzyj też

Sportowe życie, reż. Lindsay Anderson, 1963

To sztandarowe dla kina "młodych gniewnych" dzieło koresponduje z tematem opracowania na dwa sposoby: z jednej strony podejmuje - podobnie jak film Bajona - problem sportu i sportowca, który poznaje brutalne realia funkcjonowania sportu wyczynowego, gdzie biznes wypiera szlachetną rywalizację. Z drugiej zaś przedstawia ów problem w zupełnie odmienny sposób: porzuca kreację, na rzecz reprodukcji rzeczywistości będącej podstawą estetyki filmów realizowanych przez twórców tego nurtu.

Osiem i pół, reż. Federico Fellini, 1963

Film włoskiego reżysera jest ilustracją drugiego wariantu definicji kina poetyckiego, przedstawionego we wprowadzeniu do tematu, którą stał się fragment książki Marii Kornatowskiej pt. Fellini. Obraz Osiem i pół powinien uzmysłowić uczniom, że kino poetyckie nie jest zjawiskiem jednolitym. Choć wiele filmów określa się tym mianem, ich twórcy proponują różne tematy, różne rozwiązania formalne, jakościowe, estetyczne i odmienne typy bohaterów.

Medea, reż. Pier Paolo Pasolini, 1970

Medea Pasoliniego jest filmową propozycją obrazującą teorię reżysera związaną z kinem poetyckim. Należy jednak podkreślić, że Medea choć określana jako adaptacja, daleka jest od typowego przykładu filmowej adaptacji literatury. Podobnie jak w zrealizowanym przez Pasoliniego Królu Edypie artystę interesował bardziej ponadhistoryczny i ponadkulturowy wymiar mitu jako opowieści stworzonej nie przez konkretny naród, ale przez ludzkość. Czerpiąc zatem z ogólnoludzkiej pamięci historycznej, legendowej, literackiej, mitologicznej, reżyser tworzy poetycką, barbarzyńską, ponadkulturową wizję mitu. Jako twórca uruchamia tym samym na płaszczyźnie artystycznej proces „przypominania”, który jest tak istotny dla stworzonej przez niego teorii kina poetyckiego.