Lekcja 17

Portrety zbiorowości

Jestem zły
reż.: Grzegorz Pacek

Sól ziemi czarnej
reż.: Kazimierz Kutz

Opracowanie: Dr Kamila Żyto

Jestem zły

reż.: Grzegorz Pacek

Opis

[FILM NIEDOSTĘPNY ONLINE]

Film nie tyle opowiada historię grupy chłopców mieszkających na warszawskiej Pradze, co raczej rejestruje i przedstawia ich codzienne życie i sprawy. Bohaterów dokumentu spotykamy na podwórku, gdzie spędzają wolny czas. Wraz z kamerą odwiedzamy ich domy, poznajemy rodziny, śledzimy każdy ich krok, przemierzając bezdroża oraz ulice jednej z najbardziej zaniedbanych dzielnic stolicy. Przede wszystkim jednak film Grzegorza Packa pozwala nieletnim mieszkańcom Pragi opowiedzieć o tym, co czują i myślą, a także przynosi odpowiedź na pytanie, jacy są.

Rok produkcji 2000
Produkcja Wytwórnia Filmowa „Czołówka”
Reżyseria Grzegorz Pacek
Scenariusz Grzegorz Pacek
Zdjęcia Piotr Muszyński
Montaż Katarzyna Maciejko-Kowalczyk
Czas trwania 29 min

O reżyserze

Reżyser filmów dokumentalnych i fabularnych; urodzony w 1965 roku w Puławach. W latach 1984-1988 studiował na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. W 1995 roku ukończył Wydział Reżyserii PWSFTViT w Łodzi. Zajmuje się przede wszystkim twórczością dokumentalną; jako reżyser filmu fabularnego zadebiutował w 2007 roku obrazem pod tytułem Środa czwartek rano. Był drugim reżyserem filmu Krzysztofa Zanussiego Suplement (2002). Zrealizował także kilka odcinków seriali telewizyjnych, m.in. Samo życie Na dobre i na złe. Wybrana filmografia: Serbowie to dobrzy ludzie (1994), Podatek od marzeń (1996), List z Argentyny (1997), Jestem zły (2000), Mongolski ślad (2000), Planeta śmierci (serial dok., 2003), Idź do Luizy (2005), Środa czwartek rano (2007), Tato poszedł na ryby (2011).

Scena do analizy

Pierwsza sekwencja filmu, poprzedzająca oddanie kamery jego młodym bohaterom ma charakter instruktażowy. Celem realizatorów dokumentu jest przygotowanie grupy wyrostków do roli twórców, uświadomienie im różnych aspektów zadania, z którym się zmierzą. Grzegorz Pacek i jego operator - obecni poza kadrem - uczulają dzieci na aspekt techniczny filmu, tłumaczą, jak należy się obchodzić z mikrofonem i kamerą, pokazują możliwości medium, wskazują na zgubne skutki ich nadużywania. Obraz jest odkształcony, roztrzęsiony, zdeformowany, dominują nienaturalne punkty widzenia (perspektywa żabia), w kadrze panuje chaos. Oprócz warsztatowych rad pojawia się także ekonomiczny aspekt procesu filmowania jako istotny problem, w świadomości nastolatków zapewne do tej pory nieistniejący. Co najważniejsze jednak, Pacek stara się uświadomić swoim bohaterom sensotwórczą funkcję sztuki filmowej. Dlatego właśnie dokumentalista pyta Olę, po czym się poznaje, co człowiek myśli i czuje oraz jak to pokazać. Zawarte w tej, dynamicznej ze względu na sposób filmowania sekwencji rozmowy dotyczą trzech najważniejszych aspektów sztuki filmowej: formalnego, ekonomicznego i artystycznego. Bohaterowie dokumentu zyskują świadomość tego, że kamera cyfrowa, to nie technologiczny gadżet służący do zabawy, ale narzędzie pracy wykorzystywane do przekazywania konkretnych znaczeń. Aby coś móc powiedzieć za pośrednictwem filmu, trzeba znać zasady jego tworzenia. To, co wydawało się być zajęciem niezwykle łatwym, okazuje się stanowić wyzwanie. Chaosowi, w którym żyje grupa dzieci z Pragi Północ zostaje przeciwstawiony porządek niezbędny do wykonania powierzonego im zadania. Życiowa energia, znajdująca dotychczas ujście w pustce bezwładnych działań i szamotaninie ulega ukierunkowaniu.

Jestem zły