[w:] Tadeusz Lubelski [red.], Kino Krzysztofa Kieślowskiego, Kraków 1997

Między dokumentem a fikcją [fragment]

Rafał Marszałek

,,[...]W praktyce artystycznej Kieślowskiego wizja estetyczna i wizja świata przenikają się nawzajem. Autor jest nie tylko poszukiwaczem prawdy, jak sam siebie określa, lecz staje się też rzecznikiem moralnych racji sprawiedliwości, czystości i godności. Logicznie rzecz biorąc, poszukiwacz prawdy powinien przyjmować rzeczywistość taką, jaka jest. To raczej moralista wkracza w otaczajacy go świat, aby przywrócić albo ochraniać idealną rzeczywistość. Niewinność kamery dokumentalisty okazuje się czystym mitem.[...] Kamera zastępuje narzędzie badawcze dla interpretacji, a nie dla czystego zapisu. W niemal wszystkich swoich dokumentach Kieślowski rozwija grę napięć między obserwacją a znaczeniem, między faktem a ideą.[...]"

Przypisy

  1. [w:] Tadeusz Lubelski [red.], Kino Krzysztofa Kieślowskiego, Kraków 1997